FacebookTwitter

Indiana vertelt

 

Joehoe, hier ben ik weer. Ja, ik, Pily, ik bedoel, Indiana, receptioniste. Ja, ik moet nog even wennen aan het gewone leven na de carnaval, en dientengevolge ook weer aan mijn eerste naam, maar ik kan u vertellen dat ik een paar heerlijke dagen heb gehad en me als een beest heb gedragen. Doet een mens, ik bedoel, een poes goed. Je even helemaal laten gaan en de boel de boel laten. En een succes dat ik heb gehad als Prinses Pily I, dat wilt u niet weten. Daarom vertel ik er verder maar ook niks meer over, want mijn dagelijkse bezigheden brachten mij al gauw weer met alle vier mijn poten terug op aarde. Zonder mij loopt het gewoon niet bij Katimo, dat weet u toch? Het gewone dagelijkse leven is weer begonnen, dus het is weer druk, druk, druk. Maar gelukkig heb ik die cursus Work Force Management met goed gevolg afgelegd, zodat ik alles en iedereen kan aansturen en alles weer op rolletjes loopt na al die doldwaze dagen. Ja, zelfs met een kater is me dat gelukt. Nee, een figuurlijke kater bedoel ik. Het was ook niet zo moeilijk, want het was verdomde koud na die carnaval, zo koud heb ik het in jaren niet gehad. Iedereen hier in huis had er last van en kroop bijna in de verwarming. Het begon hier zelfs op een soort winterslaap te lijken, maar ik vond het wel zo prettig, want zo rustig was het hier in lange tijd niet. Zelfs de bezoekers leken zich niet buiten te wagen met al die sneeuw en gladheid, en ik kon ze geen ongelijk geven, maar er waren ook talrijke donateurs en onze eigen Vicky, ja, zij van de vliegende brigade, die zich met gevaar voor eigen leven op weg begaven om van alles in te zamelen voor de armen onder ons, en ik kan ze natuurlijk niet genoeg bedanken.

indiana7Maar dat was een beetje de stilte voor de storm, beter gezegd, de stilte voor die warme periode, die zomaar van de ene dag op de andere uitbrak. Niet te filmen, zo’n lekker weer werd het opeens. En dat was hier ook te merken, want hoewel de lente officieel nog niet begonnen is, lijkt niets te dol te zijn met de lente in je bol. Is meteen een mooie gelegenheid om weer enkele van de medebewoners aan u voor te stellen. Gekke Happy bijvoorbeeld besloot pootje te gaan baden met één poot in de waterbak. En dan waren er nog Peanut en Minty, die met alle geweld samen uit één bakje wilden eten. Tja, waarom makkelijk doen als moeilijk veel leuker is, toch? ’t Komt natuurlijk dat ik nog steeds niet geslaagd ben voor mijn cursus Anger Management, want ik kreeg met de beste wil van de wereld het spul niet in het gareel, en daar kon ik me weer zo kwaad om maken! Ik rende de pootjes bijna uit mijn lijf. ’t Is dat ik een voorbeeld kon nemen aan ons lieve oudje Mieske, de rust zelf. Zij lag gewoon heerlijk achter het glas te zonnebaden, en ik ben er maar bij gaan liggen om tot rust te komen. Nee, ik weet niet hoe ik een selfie moet maken, anders had u het levende bewijs kunnen zien, maar u moet me maar op mijn woord geloven. 

Maar dat zonnebaden en tot rust komen heeft niet lang geduurd, want de plicht riep weer en ik heb nog van alles te doen voordat het Pasen is. Druk, druk, druk, u kent het wel. Vooral als je alles alleen moet doen. Maar ik ben nu eenmaal onmisbaar, dus ik ga er weer van tussen. Tot de volgende keer!

Indiana
(15 maart 2018)

indiana6 indiana8

 

Joehoe! Ja, hier ben ik weer, Indiana, receptioniste. Of misschien kan ik beter zeggen, ALWEER, want de goed oplettenden onder u zullen beslist gemerkt hebben dat het nog lang niet de 15e van de maand is, en dat ik er, nog niet zo lang geleden, op 15 januari ook nog pas was. Maar ik zal u ook zeggen hoe dat komt.

Na al dat gedruis van die feestmaand waarin een mens, ik bedoel, een poes moet bijkomen van alle feestelijkheden en bijbehorende lekkernijen, had ik even een kleine rustpauze willen inlassen, en daarna, op m’n gemakkie, had ik u willen voorstellen aan de rest van de bewoners hier. Maar het is me weer eens niet gegund! De meute hier, die normaal z’n bek niet open trekt, is het opgevallen dat het 11 februari Carnaval is. En wat willen ze?!? Ze willen mee in de optocht, en of ik er maar even voor kan zorgen dat iedereen een mooi pakje aan krijgt. Ze kunnen ook niks zelf, maar gelukkig heb ik met al mijn management cursussen de touwtjes goed in de klauwen. Alleen … wie krijgt wat aan? Zoals u ziet, ben ik in de voorraadkast gedoken, en zit ik hier tussen zoveel lapjes stof, glitters en veren, dat wil je niet weten. Oogverblindend mooi. Gerard Joling zou er jaloers op zijn. Ik zag al meteen dat er voor Ludo niet genoeg stof is, maar daar verzinnen we wel wat op. Met zijn kapsel ziet hij toch niet wat hij aan krijgt. En voor Keub had ik een tijgerprintje in gedachten, die heeft al genoeg veren, en het zou een leuke, maar ook verwarrende tegenstelling zijn. Voor Ziva is er nog een mooie sjaal in de carnavalskleuren, en voor Posh en Quinty, de twee oudjes, moet ik ook nog iets verzinnen, want die vinden dat drukke gedoe misschien helemaal niet meer zo leuk en bekijken liever alles van een afstand, lekker warm binnen.

Ja, het vergt nog al wat organisatie talent, maar voor mezelf heb ik al besloten dat ik als niks anders ga als Prinses Pily I (de eerste, ja ja) van het Katimo rijk. Ja, u leest het goed, Pily, mijn tweede naam, waarvan ik geen idee heb waar het op slaat, maar voor bijzondere gelegenheden klinkt het wel chique, toch? En de bijpassende roodglanzende hoofdtooi heb ik er ook al tussen uit gevist. Net als ik, onweerstaanbaar sexy, nietwaar?

Nou, ik zal u niet langer vervelen en/of ophouden met al mijn gebabbel, want ik zal meteen aan de slag moeten om alles op tijd af te krijgen. Zelfs met al mijn management cursussen wordt het beslist geen kattenpis. En wanneer alles achter de rug is en de rust is weer gekeerd, dan kan ik misschien “the rest of the gang” aan u voorstellen, want van schrijven zal tot dan niet veel terecht komen, vrees ik. Nee, dat kan ik beter niet zeggen, want u weet, ik heb alles onder controle, dus dat gaan we niet laten gebeuren. Na de Carnaval zou het toch een tijdje rustig moeten zijn wat feest- en andere dagen betreft. Oh chips, ik zie dat Pasen dit jaar al op 1 april valt. Ook alweer veel te vroeg, of zou het een 1 april mop zijn? Als dit zo door gaat is het binnenkort alweer kerstmis. Yep, time flies when having fun. Maar voorlopig, first things first. Alaaf!

Pily, ik bedoel, Indiana
(5 februari 2018)

Indiana 4 Indiana 5

 

Indiana stelt voor:

Joehoe, daar ben ik weer! Ja, u herinnert zich mij vast nog wel: Indiana, receptioniste. Ja, ik was er even tussenuit gegaan tijdens de kerstdagen. Nee, niet letterlijk natuurlijk, maar meer in de vorm van een moment van bezinning. Nou ja, moment … ik kan hier natuurlijk niet gemist worden, dus het duurde allemaal iets korter dan ik van plan was. Maar dat was maar goed ook, want …

Oh, maar wacht even, voordat ik verder ga met vertellen wil ik u eerst nog het allerbeste wensen voor dit nieuwe jaar, met veel liefde, geluk, en vooral gezondheid. Dat laatste wordt vaak zo vanzelfsprekend gevonden, maar je beseft gewoon niet hoe rijk je bent als je gewoon gezond bent, ook al ben je straatarm. Niet dat je daar weer blij van wordt, van straatarm zijn bedoel ik …

Nou ben ik toch alweer vergeten waar ik heen wil met dit verhaal. Oh ja, de kerstdagen. Die verliepen heel rustig en vredig, maar toen kwam het oude jaar gebeuren, met zoals gewoonlijk, niet alleen dat prachtige siervuurwerk, maar ook dat onnodige en domme geknal. Je schrikt je iedere keer weer een rotje, ik bedoel, je schrikt je rot, en dat was zelfs hier binnen duidelijk te merken. Menig bewoner dook onder en was dagen van slag. Ik natuurlijk niet, want dat heb ik in de cursus “Omgaan met stress” geleerd en ook nog onthouden. Zelfs proberen over te brengen op de medebewoners, maar dat is bij sommigen helaas niet gelukt. Dat blijven paniekzaaiers.

QuintyTrouwens, ik wil u vandaag ook even voorstellen aan een nieuwe bewoonster, met de mooie naam Quinty. De lieverd op de foto is maar liefst zeventien jaar, en haar stokoude baasje kon jammer genoeg niet meer voor haar zorgen, dus … en nu weet ik niet meer precies of het nog in het oude jaar was, of meteen aan het begin van het nieuwe jaar, want ik heb alweer zoveel aan m’n hoofd … maar ze is en blijft in ieder geval hier, want op een oudje zit waarschijnlijk niemand te wachten. Schijnt in de mensenwereld ook zo te gaan, heb ik me laten vertellen. Maar dat even terzijde. Quinty was natuurlijk een beetje onzeker, dus ik heb haar persoonlijk rondgeleid, en haar meteen mijn … ik bedoel, de huisregels over rust, reinheid en regelmaat in het oor gefluisterd, en hoe ik het graag gehad had … ik bedoel, hoe het er hier aan toegaat, zodat iedereen hier min of meer vredig kan samenleven. Maar ook dat ze zich hier veilig kan voelen, want, zoals u weet, wordt er hier over ons gewaakt door Keub en Ludo, en vooral Ziva, die ik alle drie afgelopen maand al aan u voorgesteld heb. Ook heb ik haar verteld over ons aller Casper zaliger, en met Frank en Corien heeft ze uiteraard ook al kennis gemaakt, want Corien vertelde dat Quinty zalm uit blik heerlijk vindt. Ja, en die blikjes liggen hier binnen natuurlijk niet voor het oprapen, laat staan voor het open maken, dus kan het bijna niet anders dan dat Quinty aanwezig is geweest tijdens het innemen door Corien van die hartige hapjes voordat ze gaat slapen. Maar het is haar, vanwege haar leeftijd en de droevige omstandigheid dat je na zo lange tijd van je baasje gescheiden wordt, van harte gegund. Quinty, ook ben je van harte welkom in ons midden en we hopen dat je daar nog lang en met veel plezier mag vertoeven.

Op dit moment heb ik verder even niets te vertellen … nee, ik bedoel, ik heb hier alles te vertellen, dat begrijpt u zeker wel, maar ik heb (nog) niets nieuws meer te vertellen, dus ik wens u allen een fijne dag.
Indiana
(15 januari 2018)

 

Joehoe! Ja, u raadt het al, daar ben ik weer!

Ik, Indiana en nog steeds receptioniste, maar dat had ik u, geloof ik, al eens eerder verteld. Neemt u me alstublieft niet kwalijk als ik wel eens een keertje in herhalingen verval, en het is echt niet de leeftijd, hoor, maar het is soms zo ontzettend druk, dat ik vaak niet eens meer weet of ik kom of ga. Kent u het gevoel? Maar we hebben Sint Maarten weer achter de rug, en Thanksgiving, Black Friday en Sinterklaas, en God weet niet wat ze allemaal nog meer verzinnen, om de mensen nog meer geld uit de zak te kloppen, maar nu kijk ik toch al reikhalzend uit naar Kerstmis. Het wordt wel eens de donkere dagen voor de kerst genoemd, en dat is ook wel weer waar, want je staat op in het donker om naar je werk te gaan en komt in het donker weer naar huis. Oh nee, dat was ik bijna vergeten, ik ben thuiswerkster, dus dat verhaaltje gaat voor mij niet op. Maar u begrijpt beslist wat ik bedoel.

Ludo KeubVandaag wil ik u echter weer voorstellen aan twee andere bewoners hier, namelijk Keub en Ludo ofwel het duo K & L. En ja, u heeft het goed gezien, het zijn geen katten. Maar dat hoeft ook niet, want alles en iedereen is welkom bij Frank en Corien. Volgens de overlevering … en ik heb het ook maar van horen zeggen, want ze waren hier al veel eerder dan ik … is Ludo, de pony, hier al sinds 1998. Hij stond zwaar verwaarloosd in een wei, en niemand wilde hem meer hebben, en dus (wat de afkorting is van “om een lang verhaal kort te maken”) kwam hij hier terecht. Hij mag niet meer op gras, want dan krijgt hij Laminitis. Ja, daar staat u van te kijken, nietwaar, dat ik zulke woorden ken, maar die heb ik op één van mijn vele cursussen geleerd. Tussen haakjes, ik ben alweer gezakt voor die van Anger Management, maar dat kwam door die drukke tijden die ik net achter de rug heb. “Too much to do, too little time” (ja, ook geleerd in een cursus). En dan wil de vlam wel eens in de pan slaan. Volgende keer beter, want alle goeie dingen in drieën, toch? Waar was ik ook alweer gebleven? Oh ja, Laminitis. Het heeft niks met laminaat te maken, maar wel met vloerbedekking. Het is, geloof ik, een ontsteking aan de hoeven en heet hoefbevangenheid. Meer weet ik er ook niet van, maar onze dierenarts kan u er veel meer over vertellen, en anders moet u maar even googelen. Het schijnt ook heel veel pijn te doen, dus Ludo mag niet op gras, maar ook niet op zand, want dat vreet hij op (je moet er maar zin in hebben), en dan krijgt hij zandkoliek. Tja, een dier, net als een mens, kan van alles gaan mankeren op de ouwe dag, nietwaar?

En dan hebben we ook nog Keub, de gans. Persoonlijk vind ik het een hele bijzondere voornaam, maar ik heb geen idee wat het met een Thaise lengtemaat van 25 centimeter te maken heeft. Dat heb ik namelijk ook even voor u gegoogled, en ik weet alleen dat Keub in 2001 bij Frank en Corien uit het ei gekropen is, en dat je drie kippeneieren door één ganzenei kunt vervangen, maar dan nog. Maar om een lang verhaal kort te maken, die twee oudjes vormen samen het due K & L (had ik, geloof ik, als eens gezegd), en zij zijn van Security. Zij doen namelijk de bewaking hier. Ja, Keub maakt een teringherrie wanneer er iets verdachts rond loopt, maar hoe Ludo iets wil zien door dat kapsel van hem, mag Joost weten. Maar hij ziet veel door de vingers, zei hij laatst nog, dus dat kan wel kloppen.

zivaMaar als die twee iets zou ontgaan, dan is er altijd nog Ziva, een Belgische jongedame op vier poten uit Mechelen, die echt wel haar mannetje staat. Vergis je niet! Ik was erbij toen ze hier aankwam in 2014, en ze was zwaar getraumatiseerd, omdat ze heel slecht behandeld was geworden, maar door de liefdevolle verzorging van Frank en Corien is ze weer helemaal de oude. Ja, ik bedoel, hoe ze was voordat alles mis ging. Zonder haar toestemming kom je gewoon niet binnen, en al helemaal niet in de buurt van Corien. Ik vraag me trouwens wel af hoe Frank dat dan klaar speelt.

Maar om nog even op die donkere dagen voor kerst terug te komen. Komt u ook al helemaal in de kerststemming? Ik bedoel, dat warme gevoel van de kerstboom met lichtjes, de gezelligheid, het samen zijn en lekker eten? Ik zie het al helemaal voor me: Vreten op aarde, pardon, ik bedoel natuurlijk vrede op aarde (de spelling op mijn ipad slaat af en toe op hol en leeft een eigen leven), en wanneer ik naar de stal van Ludo en Keub kijk dan zie ik in mijn gedachten al Frank en Corien als Jozef en Maria, bij gebrek aan de ezel zie ik Ludo, en bij gebrek aan kindje Jezus zie ik Keub al in de oven … ik bedoel, in de kribbe, sorry …naast de kribbe staan. Zo vredig allemaal. Alleen, dat kindje moeten we nog even wat op verzinnen.

Tja, ondanks dat ik onmisbaar ben, denk ik dat ik toch maar een paar verlofdagen opneem tot ver na de kerst. Dat heb ik gewoon nodig om weer op te laden voor een nieuw jaar met nieuwe avonturen waarover ik kan vertellen.

Ik wens u allen dan ook hele fijne Kerstdagen en een heel gelukkig, maar vooral gezond Nieuw Jaar. En hopelijk zien we elkaar in 2018 weer terug.

Groetjes en een goeie roetsj.
Indiana
(16 december 2017)

 

Joehoe, daar ben ik weer! Ja, ik, Indiana, alias Pily, receptioniste.

Had u mij gemist? Ja, het was ook een beetje druk de afgelopen tijd in de aanloop naar sinterklaas en kerst, maar nu heb ik even een rustig momentje. Ja, u kunt het zich misschien ook wel voorstellen. Je hebt een fulltime baan, maar daarnaast moet je er ook voor zorgen dat thuis alles op orde is. Nu heb ik het geluk dat ik een thuisbaan heb, dat wil zeggen, ik woon en werk in hetzelfde gebouw, maar desondanks kom ik vaak tijd tekort. So many things, so little time, u heeft vast wel eens van dit gezegde gehoord. Ja, en dan volg ik ook weer de cursus Anger Management, want daar was ik de eerste keer jammer genoeg voor gezakt. Ja, ik kan me soms niet beheersen, zowel in positieve als in negatieve zin, en dat laatste is natuurlijk niet goed. Dan val ik helemaal uit, uit de rol bedoel ik, ja, die van receptioniste, en dat schrikt bezoekers wel eens af. Maar degenen die me beter kennen weten gewoon dat ik, als ik ze bespring, geen kwade bedoelingen heb. Het is gewoon een warm welkom, maar dat moet je even doorhebben natuurlijk en er al helemaal niet van schrikken. 

Indiana 3Over schrikken gesproken. Had ik u al verteld over Dicky? Ja, hij had het allemaal zelf willen vertellen, maar was beledigd omdat ik niet op zijn avances was ingegaan. Ja, “me too”. Nou ja, bijna, maar ik heb hem toch een lel verkocht (geleerd in mijn cursus zelf verdediging). Dus nu houdt hij z’n bek stijf dicht. En dus moet ik het weer helemaal zelf doen. Anyway, Dicky liet me laatst toch schrikken, dat wil je niet weten. Dicky is één van onze katers hier en was pas geopereerd aan een navelbreuk. En u kent het verschijnsel, als sommige kerels … ik bedoel, katers iets mankeren, dan veranderen ze in een drama queen. Zo ook Dicky. Hij kon niet met z’n klauwen van de wond afblijven, dus toen hebben ze hem een speelpakje aangedaan. Knalrood nog wel, met een zwart randje. Het was geen gezicht, en hij was er, zachtjes uitgedrukt, ook helemaal niet blij mee. Totdat we hem vertelden dat rood onder andere de kleur van de liefde is, en van de hartstocht. Rood schijnt op te winden. En dat was precies wat hij wilde horen, want hij is ervan overtuigd dat hij zo woest aantrekkelijk is, dat hij de poezen van zich af moet slaan. Wat hij dus niet doet. Integendeel. Hij knapte zienderogen op en zong de hele dag “I’m sexy and I know it”. Kent u het nummer? Lekker nummer, hoor, van de groep LMFAO. Ja, ik weet wat de afkorting betekent, maar als welbespraakt receptioniste … Had ik u trouwens al verteld dat ik hier de receptioniste ben? Anyway, er staat een ongepaste letter tussen en tijdens één van de cursussen die ik gevolgd heb werd ons geleerd dat we te allen tijde ABN moeten spreken en schrijven, dus ook in The Queen’s English. Past wel bij mij, vindt u niet? The Queen. Maar waar was ik ook alweer gebleven? Ja, ik wil soms zoveel vertellen, dat mijn hoofd ervan tolt, maar dan krijg ik het niet netjes op papier. Oh ja, Dicky en zijn “I’m sexy and I know it” gemauw de hele dag. Nog enkele van de regels uit dat nummer zijn “I got passion in my pants and I ain’t afraid to show it” (wat in zijn speelpakje niet bepaald tot uiting kwam) en “Girl, look at that body. I work out!” Paste precies in zijn straatje natuurlijk, de hunk die hij denkt dat hij is, maar ik kan me nu wel indenken hoe hij aan die navelbreuk kwam. Teveel van het “working out” goeie. Hij is in ieder geval weer genezen verklaard en als vanouds weer de hele dag op jacht naar vrouwelijk schoon.

Nou, na al deze “girl talk” ga ik maar gauw weer iets zinnigs doen. Ik moet tenslotte ook nog mijn eigen kostje verdienen. 
Wiggle, wiggle! Ik bedoel, fijne dag nog!

Indiana.
(15 november 2017)

 

Joehoe, hier ben ik weer! Indiana, alias Pily, receptioniste.

Had ik u dat trouwens al verteld? Dat ik hier de receptioniste ben? Vergeef mij als ik soms in herhalingen verval. Of was het in herhaling vallen? Ja, soms weet ik het ook niet meer zeker, dus ik denk dat vervallen hier beter van toepassing is, want ik word tenslotte ook een dagje ouder. Nou ja, ouder, ik ben vijf of zes jaar oud, dus dat valt eigenlijk best wel mee. Hoezo, vijf OF zes, hoor ik u denken? Ja, precies weet ik het ook niet meer, ook al was ik zelf bij, maar ik kan tenslotte ook niet alles onthouden, nietwaar? Ik heb al zoveel aan mijn hoofd. Maar als je ouder wordt, dan slaat het grote verval toe, bij de meesten in ieder geval wel, en bij de één vroeger als bij de ander. Zowel bij mens als bij dier. Maar ondertussen houd ik hier nog alles goed in de gaten, hoor. Ik weet wie en wat hier binnenkomt en wie en wat er weer weggaat, en wat zich hier allemaal afspeelt, zelfs buiten de poort. Neem nou oma Mientje uit het dorp bijvoorbeeld. Die wordt er binnenkort honderd en twee en is nog steeds kerngezond. Ja, vanzelfsprekend met wat ouderdomskwaaltjes, maar dat hoort erbij. Maar wat ik wilde zeggen, die moet je straks nog doodslaan! Ja, niet letterlijk natuurlijk, maar bij wijze van spreken. 

Oeps, nou ben ik even vergeten waar ik het over wilde hebben, want ik zag die laatste zin even letterlijk voor me. Oh ja, ouder worden. Hier, bij ons, kun je met eigen ogen zien dat ouder worden een feest is. Het is tenslotte niet iedereen gegund, nietwaar? We hebben hier zelfs een speciale afdeling voor de oudjes, waar ze liefdevol verzorgd worden, waar alles nog lang en gelukkig leeft, en waar de kamermeisjes alles weer schoonmaken, mocht er een ongelukje gebeuren. Ja, je pist wel eens naast de pot, sorry, de bak, maar dat gebeurt in de mensenwereld ook, toch? Dat heb ik me tenminste laten vertellen. Oh, en excuseert u vooral mijn taalgebruik. Als ik me opwind of te enthousiast word, valt er soms wel eens ondoordacht een onvertogen woord, of twee of drie. Maar dat komt allemaal goed, wanneer ik mijn cursus Anger Management weer ga over doen. Daar was ik namelijk de eerste keer voor gezakt, maar de volgende keer ga ik beslist slagen.

indiana2Kijk, en na dit hele verhaal kom ik min of meer als vanzelf bij Posh terecht. U heeft misschien al eerder van haar gehoord? Ja, klopt, de huisgenote en eerste echtgenote, nu weduwe van ons aller zo geliefde en gemiste Casper zaliger. Zij aten altijd gezellig samen binnen, want buiten vrat Paddy altijd zijn bakje leeg. Ja, Paddy is de tweede echtgenote, de bijvrouw heet zoiets, en ik heb ervoor gepast om de derde te zijn, maar dat wist u al. Maar ik dwaal af. In het Engels betekent de naam Posh chic, luxueus, of gefortuneerd (ja, net als die muts Posh van de Spice Girls), en die kwaliteiten heeft zij, onze Posh, alle drie, als u het mij vraagt. Ze mag namelijk bij Corien en Frank in huis wonen, en da’s pas gefortuneerd en luxueus. En ze heeft Cerebellaire Ataxie. Nou, als dat niet chic is? Casper kon het woord niet eens uitspreken, en wat het is moet u maar even googelen. Ze loopt in ieder geval slecht en haar achterwerk kiepert om, dus het lijkt me een beschadiging in de kleine hersenen, het cerebellum geheten. Ja, wat je in een cursus allemaal niet opsteekt. Verder is Posh heel handig in liggend poepen, en met af en toe een beetje hulp lukt plassen op de bak zonder om te kiepen ook nog. Ze is ermee geboren, met dat moeilijke woord, en ze zou ook niet oud worden, maar is intussen wel eventjes veertien jaar! Ga d’r maar aan staan! En ze is ook helemaal niet zielig, hoor, en ook niet op haar bekkie gevallen, ja, figuurlijk dan (letterlijk soms wel), want door luid gemiauw weet ze precies duidelijk te maken wat ze wil. En haar wil geschiede. Amen, zou ik bijna zeggen.

Nou, als dat geen mooi slotwoord is. Vandaag heb ik een vrije dag moeten nemen, want gisteravond was ik even op een Halloween feest. En daar ben ik me toch letterlijk een mooie, zwarte kater tegen het lijf gelopen. Hij hoorde bij een heks, met bezem, maar ik heb haar zo laten schrikken, dat ze meteen het bezempad koos en haar kater achter liet. En daar hebben we natuurlijk meteen misbruik van gemaakt. We hebben de beest uitgehangen en het liep helemaal uit de klauwen, dus nu moet ik even bijkomen. Oh ja, en in het vervolg vertel ik u van alles, als u het tenminste nog leuk vindt, maar dan één keer per maand, want de rest durft nog steeds zijn of haar bek niet open te doen, dus ik moet het er letterlijk en figuurlijk uit trekken en zelf op papier zetten. Tja, en naast mijn drukke werkzaamheden hier komt het vertellen soms wel eens in het gedrang. Ik hoop op uw begrip. 

Verder wens ik u nog een fijne dag.

Indiana
(1 nov 2017)

Ja, daar ben ik weer, ik, Indiana alias Pily, receptioniste.

indiana 1En u had misschien één van de andere bewoners van hier verwacht, maar daar kan ik ook niks aan doen. Ze staan weliswaar allemaal te popelen van ongeduld om hun verhaal te vertellen, hun zegje te zeggen zeg maar, maar van de zenuwen kunnen ze geen woord uitbrengen. Dus u moet nog even geduld hebben. Ja, ’t is nog allemaal nieuw voor hen, maar niet voor mij, want ik heb er een cursus voor gevolgd: Spreken in het openbaar. Ik ben namelijk receptioniste. Of had ik u dat al eens verteld? Nou ja, in ieder geval, als receptioniste moet je natuurlijk van alle markten thuis zijn, want ik doe vanzelfsprekend veel meer als alleen maar mensen begroeten. Dat is trouwens ook een kunst op zich.

Kijk, in Japan bijvoorbeeld maken ze alleen heel beleefd een buiging, in andere landen knikken alleen maar naar elkaar, of vouwen de handen ineen voor de borst, maar je kunt op z’n minst toch een hand of een poot geven, nietwaar? Het is allemaal zo killekens. Met de neuzen tegen elkaar aan wrijven komt al een beetje dichter in de buurt, maar persoonlijk bespring ik iemand liever. Schijnt soms door enkelen niet gewaardeerd te worden, hoewel ik niemand de stuipen op het lijf wil jagen, hoor, en in de mensenwereld is het al helemaal “not done”, maar ’t is wel veel warmer, toch? Maar waar was ik ook alweer gebleven? Oh ja, de cursussen die ik gevolgd heb. WFM bijvoorbeeld. WTF is WFM hoor ik u al vragen? Nou, dat betekent Work Force Management, en dat had ik nodig, zodat ik mijn ondergeschikten beter kan aansturen, want ik kan tenslotte niet alles alleen af. Maar ik zit wel overal bovenop, dat heeft u zeker al gezien? Alles moet gewoon op rolletjes lopen, dus daarnaast heb ik ook nog een cursus Time Management gevolgd, want ik kwam hier altijd tijd tekort. Ja, je hebt je klauwen vol hier.

Oh ja, en last but not least, ik heb ook nog een cursus Anger Management gevolgd, maar daar ben ik jammer genoeg voor gezakt. En dat was vandaag wel te merken. Als receptioniste (had ik u trouwens al verteld dat ik receptioniste ben?) moet je er ook voor zorgen dat de omgeving er netjes uitziet, want een eerste indruk kun je maar één keer maken, nietwaar? Nee, ik bedoel niet alleen mij persoonlijk, maar vooral de omgeving. Mensen hebben vaak meteen een oordeel, wat niet altijd juist hoeft te zijn, begrijpt u. Maar ik geloof in rust, reinheid en regelmaat. Werd, als ik me goed herinner, ook tijdens één van die cursussen verteld, maar ik kan me vergissen. Maar neem nou vanmorgen. Ik kom binnen en zie dat de hele was in de kast niet goed en op een bepaalde manier opgevouwen en opgeborgen was, hoewel ze, de kamermeisjes, beter weten. En daar kan ik dus beslist niet tegen. Dus ik werd me toch een potje kwaad! Ik heb de hele handel er meteen uit gemieterd (nee, ik bedoel de was), en ben er demonstratief bovenop gaat zitten. Ja, het slaat nergens op, ik weet het, dus ik denk dat ik Anger Management nog maar eens ga overdoen, net zoals de kamermeisjes ook alles weer over moeten doen. Eigen schuld, dikke bult.

Fijne dag nog.
Indiana
(16 oktober 2017)

  

Hallo lieve mensen,

indianaVoordat ik, Indiana, verder ga, wil ik even vertellen dat dit verhaaltje een eerbetoon is aan Casper, ja, Casper met een C. Hij is ons jammer genoeg half september plotseling ontvallen en het was voor allemaal een harde klap. Niemand had dit zien aankomen, Casper denk ik ook niet, maar hij vroeg mij wel eens vaker of, als hem iets zou gebeuren, ik de verhaaltjes voort zou willen zetten. Hij wilde namelijk een boek schrijven. Nou ja, niet zelf natuurlijk, maar hij wilde op z’n minst zijn verhaaltjes laten optekenen in een verhalenbundel of zoiets. En niet alleen zijn persoonlijke belevenissen, maar ook de verhaaltjes van alle andere medebewoners, zoals ikzelf dus. Ooit vroeg hij mij ook of ik zijn bijvrouw wilde worden, maar daar paste ik voor. Hij had er namelijk al één, naast zijn eerste vrouw Paddy, die bitch die iedere keer zijn bakje leeg at. Die andere heet Posh, en woont ook bij Frank en Corien in huis. Maar meer over beide dames later. Ondanks dat ik zijn uitnodiging beleefd afwees (ik ben veel te zelfstandig om van een man afhankelijk te zijn, en wil al helemaal niet op de derde plaats komen), zijn Casper en ik altijd goede vrienden gebleven, en zijn laatste wens wil ik dus graag in vervulling laten gaan. Ik ben namelijk de receptioniste hier en weet alles van iedereen. Ook begroet ik de bezoekers persoonlijk, zonder al te opdringerig te worden. Nou ja, sommigen zijn misschien minder enthousiast als ik hun bespring, maar de meesten vinden het wel leuk. En ik wil tenslotte weten wat voor vlees ik in de kuip heb, wat er binnenkomt en er weer uitgaat, of niet. 

Maar ik zal me eerst even voorstellen. Mijn naam is Indiana, alias Pily. Nee, ik kom niet uit Amerika, en heb ook geen familie die Jones met de achternaam heet, dus hoe ik aan mijn naam kom, geen idee. En al helemaal niet aan mijn tweede naam Pily, want die slaat nergens op. Vind ik tenminste. Soms denk ik dat degene die mij de naam Indiana gaf een fan is geweest van The Jackson 5. Dat kan natuurlijk ook. Die gingen destijds toch terug naar Indiana? Of fantaseer ik er nu maar een beetje op los? Heb ik af en toe ook wel een handje van, hoor. Maar die naam Pily ... had er dan Philly van gemaakt, van Philadelphia. Was “more sophisticated” geweest. Ja, je zou bijna zeggen dat ik te veel met Casper met een C heb rond gehangen. Ja, en ik vervul de binnendienst, ik doe de receptie, maar dat had ik, geloof ik, al eerder verteld. Ja, soms komt er iemand binnen, en dan ben ik meteen van mijn apropos af. Kan gebeuren, want ik ben ook al een dagje ouder. Ik kwam hier binnen op de leeftijd van 5 weken, was sterk ondervoed, en woog slechts 230 gram. Tenminste, dat hebben ze me later verteld, want eerder was ik natuurlijk te jong om dat te kunnen weten en onthouden. Dat is allemaal goed gekomen, en Corien had me al vele malen kunnen plaatsen, vertelde ze me, maar ze kon het gewoon niet. Ja, ik ben, net als Casper met een C, ook zo onweerstaanbaar, vindt u niet? En als u, aan de foto te zien, denkt dat ik hier maar een beetje rond hang, dan vergist u zich, want ik ben de receptioniste en heb een drukke dagtaak. Of had ik dat al eens verteld? Maar ik ben hier wel blijven hangen, en zo dankbaar voor alle goeie zorgen, dat ik me nuttig maak. Voor wat, hoort wat, nietwaar?

Maar ik wil nog even iets voorstellen, als dat mag? Ik ben lang niet zo’n goeie verteller als Casper, maar hij is uitverteld. Nee, ik dat klinkt niet aardig, en dat is ook niet zo bedoeld. Ik bedoel, ik wil graag meerdere medebewoners aan het woord laten, onder de titel “Inside Katimo”. hier worden onze bewoners voorgesteld en misschien ook wel een kijkje in de keuken gegeven zodat jullie een idee krijgen wat er allemaal speelt en wat we zoal meemaken.

Casper zullen we nooit, maar dan ook nooit vergeten, en hij blijft voor altijd in ons hart. Maar er zijn meerdere kattenbeesten hier, die hem kenden en tijd met hem hebben doorgebracht, en zo leert u hen ook kennen. Hoe denkt u hierover? Laat het me weten!

Groetjes, Indiana

CheckStat